Yazıdaki Ziyaret Durakları
- 1. SAMARRA BÖLGESİ
- 2. İmam Ali Naki’nin Türbesi
- 3. İmam Hasan Askeri’nin Türbesi
- 4. İmam Muhammed Mehdi Sahibi Zamanın Sır olduğu Makamı
- 5. Hz. Nergis Hatun’un Türbesi
- 6. Hz. Hakime Hatun’un Türbesi
- 7. NECEF BÖLGESİ
- 8. Hz. İmam Ali’nin Makamı
- 9. Hz. Nuh Peygamberin Makamı
- 10. Hz. Hut Peygamber’in türbesi
- 11. Vadüsselam mezarlığı. dünyanın en büyük mezarlığı.
- 12. KÜFE BÖLGESİ
- 13. Meysem Temmarın Türbesi
- 14. Hz. Ali, Hz. Fatıma, Hz. Hasan, ve Hz. Hüseyin’in yaşadıkları Ev
- 15. Küfe Mescidi.
- 16. Müslüm Akil’in Türbesi
- 17. Hz. Âdem Makamı
- 18. Hz. Cebrail makamı
- 19. İmam Zeynel Abidin’in Makamı
- 20. Hz. İmam Hüseyin’in intikamını alan Muhtar Sekafî türbesi
- 21. Hz. Ali Şahı Merdan Ali Efendimizin Şehit Olduğu Yer
- 22. KERBELÂ.
- 23. Hz. İmam Hüseyin’in Türbesi
- 24. Hz. Celal Abbas’ın Türbesi
- 25. Ehlibeyt Çadırlarının olduğu Yer (Haymegâh)
- 26. Fırat Nehri
- 27. İmam Cafer-i Sadık’ın Makamı
- 28. Hz. Celal Abbas’ın Kollarının Kesildiği Yer
- 29. Toplu Kerbela Şehitliği
- 30. Hz. Hüseyin’in Başının Kesildiği Yer
- 31. Hz. Zeynep’in Oğlu Avn’ın Kabri
- 32. İmam Muhammet Mehdi’nin makamı
- 33. Hür şehit Komutanın Türbesi
- 34. MÜSEYİP BÖLGE.
- 35. KAZIMEYN.
- 36. Selman-ı Faris‘in Türbesi
- 37. 7.İmam Musa Kazım’ın Türbesi
- 38. 9.İmam Muhammed Taki’nin Türbesi
- 39. BAĞDAT BÖLGESİ
Saygıdeğer güzel canlar,
İstanbul Cemevi Eğitim ve Kültür Vakfı olarak düzenlediğimiz Kerbela İnanç Ziyaret Programı’na hepiniz hoş geldiniz, sefalar getirdiniz.
Bu kutlu yolculuk, Hz. Hüseyin’in hak ve adalet uğruna eğilmeyen onurlu duruşunu yüreğimizde taşıyarak, Ehl-i Beyt’in izinde buluşmak amacıyla hazırlanmıştır.
Ziyaret programımızın temel gayesi, siz değerli canlarımızın ziyaret edeceğimiz kutsal makamları daha yakından tanımalarını sağlamak, Alevi-Bektaşi öğretisinin temel ilkelerini yerinde idrak etmelerine vesile olmak ve bu kadim yolun gönül mirasını derinden hissederek yaşamalarına katkı sunmaktır.
Bizim yolumuzda ziyaret, yalnızca mekanların toprağına basmak, taş duvarlara dokunmak değildir. Erenlerin huzuruna varan talip, evvela kendi iç dünyasına, kendi gönül Kâbe’sine yürür.
Çünkü Hak, taşta ve toprakta değil insanın özündedir. Pir Hünkâr HaceBektaş Veli’nin buyurduğu gibi,
Hararet nardadır, sacda değildir,
Keramet baştadır, tacda değildir.
Her ne arar isen kendinde ara,
Kudüs’te, Mekke’de, Hac’da değildir.
Lakin erenlerin ve masumların mübarek makamların yattığı bu makamlar birer irfan mektebidir. Bizler gönül dünyamızda niyetleri erenleri vesile kılarak Hakka niyaz etmeye ve ikrarımızı tazelemeye gidiyoruz.
Bu yolculuk Şah-ı Merdan Hz. Ali’nin adaletini, Hz. Hüseyin’in zulme boyun eğmeyen duruşunu, Hz. Abbas’ın sarsılmaz vefasını, Hz. Zeynep’in kıyam eden sabrını ve On İki İmamlarımızın ilim mirasını özümüze nakşetme yolculuğudur.
Sevgili canlar,
Yol, Erkan ve Muhabbet ile Yürünür “Eline, beline, diline sahip ol.” düsturuyla yürünür.
Çıktığımız bu yolculuk, sıradan bir seyahat değildir.bir gönül tazeleme, bir rızalık alma ve hakikate varma yolculuğudur.
Yol Boyunca Dikkat Edeceğimiz Hususlar
-Birbirimize sevgi ve saygıyla yaklaşalım.
-Büyüklerimize ve rehberlik yapan canlara hürmet gösterelim.
-Yol arkadaşlarımızı incitecek söz ve davranışlardan kaçınalım.
-Ziyaret ettiğimiz mekânlarda sessizliğe ve huzura özen gösterelim ağlayan, gözyaşı döken canın niyazına hürmet edelim
-Türbelerde ve dergâhlarda fotoğraf çekilmesi uygun olan veya olmayan alanlara saygı gösterelim.
-Çevremizi temiz tutalım doğaya ve tarihî yapıların dokusuna zarar vermemek için dikkat edelim .
Ziyaret ettiğimiz her yerde bir gerçeği yeniden hatırlayacağız Alevi Bektaşi öğretisinde en büyük keramet, insanın kendini tanıması, nefsini terbiye etmesi ve bütün yaratılmışlara aynı gözle baka bilmesidir.
Bu nedenle ziyaretlerimizi sadece görmek için değil anlamak, hissetmek, Hz. Hüseyin’in duruşunu, Hz. Zeynep’in sabrını gönlümüze nakşetmek ve kendi iç dünyamızda bir Hakikat kapısı açmak için gerçekleştireceğiz.
Hak, hizmetlerimizi kabul niyazlarımızı Şah-ı Merdan Ali’nin ve Şah Hüseyin’in dergâhında makbul eylesin.
Pirlerimizin izzetli huzuruna varmaya çıktığımız bu kutlu niyaz yolculuğunda, mekân mekân yürüyeceğimiz irfan mektebinin ziyaret duraklarını sizlere bilgilendirme yapmak isteriz.
1. SAMARRA BÖLGESİ
Gaybın, Sabrın ve Sırrın Makamı

Samarra’ya, Ehl-i Beyt’in çile ocağına geldik. Bu topraklarda, sürgünde, göz hapsinde, baskı altında yaşamış ve yine de yüreğindeki ışığı söndürmemiş ulu canların huzuruna varacağız. Burası, Ehlibeyt’in son halkalarının gözetim altında, sabırla yaşadığı, ilmin ve imanın sessizce yeşerdiği yerdir. Kimimiz buraya yıllarca hayal ederek geldi. Kimimiz dertle, kimimiz niyetle, kimimiz de hiç gelemeyen sevdikleri adına.
Şimdi bir an, niyetimizi kalbimize alalım.
Bugün bu kapılardan girerken ayakkabımızın yanında, gönlümüzdeki kibri de bırakalım. Çünkü burada gördüğümüz taşlar, duvarlar, kapılar değil; sabrın, sadakatin ve edebin izleridir.
2. İmam Ali Naki’nin Türbesi

Gönülde taht kuranları saraylardaki hiçbir tahtın yıkamayacağını haykıran bu kutlu sabır ocağında, Onuncu İmamımız Şah Ali Nakî’nin huzuruna varıyoruz.
On iki İmam’ın onuncusudur. “Nakî” lekesiz, tertemiz demektir. İmam Muhammed Takî’nin evladı olup, Medine-i Münevvere’nin feyizli ikliminde doğmuştur. Alevi-Bektaşi inancında Ehl-i Beyt mektebinin sarsılmaz ilim meşalesi ve edep kapısıdır.
Abbasi Döneminde , İmam Ali Naki halkın gönlündeki derin sevgisinden ve ilmi otoritesinden korktuğu için onu Medine’den aldırıp Samarra’daki askerî mahalleye sürgün ettirdi.
Yaklaşık yirmi yıl boyunca amansız bir göz hapsinde yaşatılmasına rağmen, İmam vakarlarından ödün vermedi gizli meclislerinde ilim saçmaya, irşat etmeye devam etti.
868 yılında Abbasi Döneminin zalim iktidarın suikast ile zehirletmesi sonucu Samarra’da şehadet şerbetini içerek Hakk’a yürümüştür.
Ulu ozanımız Kul Himmet üstadımızın kelam ettiği gibi, ikrarımızla ve niyazımızla duadayız,
Onuncu imamımdır Ali Nakî şahım,
Samarra zindanında bükülmez âhım,
İlim meşalesi, nurlu penâhım,
Destur ver pirimdir katarım benim.
On birinci imam Hasan Askerî şahım,
Yolu gözler erkan ile can mahım,
Muhammed Mehdi’dir sonu pür-nûrum,
Destur ver pirimdir katarım benim.
3. İmam Hasan Askeri’nin Türbesi

Zamanın çarkı zulümle dönerken, Ehl-i Beyt ocağının nûru Samarra kışlalarının gölgesinde bile sönmemiş, aksine karanlığı delen bir gülbank gibi zamanın sinesine kazınmıştır.
Abbasi Sarayların sığ idrakine sığmayan bu asil duruş, evlât katili iktidarların karşısında bükülmez bir iman kalesi olmuş baba nurunun evlat nuruna kavuştuğu bu mukaddes eşikte, sabır ve sadakat en yüksek zirvesine ulaşmıştır.
İşte bu çile ocağının ve “nur nura kavuşması” sırrının sahibi On Birinci İmamımızın olan İmam Hasan Askeri huzurundayız
Bu tanım On İki İmam’ın on birincisi olan İmam Hasan Askerî’ye aittir. Alevi-Bektaşi erkânında ve Ehl-i Beyt katarında “Ebu Muhammed” künyesiyle bilinen imam Hasan Askerî, 10. İmam Ali Nakî’nin evladıdır.
Babasından aldığı imamet emanetini, Abbasî baskısı altında ve Samarra kışlalarının gölgesinde büyük bir sadakatle taşımıştır.
Cömertliği ve lekesiz ahlakı sebebiyle “Zekî” ve “Halîs” lakaplarıyla da yâd edilen İmam, Alevi inancındaki Sahibi Zaman 12. İmam Şah Muhammed Mehdi’nin babası ve yol göstericisidir.
Erenlerin meydanında niyaz eyliyoruz Hak aşığı Dedemoğlu’nun Kelamını söylediği gibi
Şah Taki’nin hem Naki’nin,
İmam Hasan Askerî’nin,
Yargılamak senin şanın,
Gel dertlere derman eyle.
Gelip Hak’tan dilek dile,
Mehdi Sahibi Zaman gele,
Dedemoğlu secde kıla,
Gel dertlere derman eyle.
4. İmam Muhammed Mehdi Sahibi Zamanın Sır olduğu Makamı

Zamanın çarkı dönerken, zulmün ve karanlığın en koyu anında bile Hakikat ışığı sönmemiş adaletin mülkünü yeniden kuracak olan son nur, sırların sarayında gizlenmiştir.İşte bu esrarlı gaybetin, zamanın sahibinin ve adaletin son tecelli kapısının huzurundayız
İmam Muhammed Mehdi Sahibi Zaman
On iki İmam’ın sonuncusu olan İmam Muhammed Mehdi, zamanın sahibi ve adaletin son tecelli kapısı olan “Sâhibüzzamân”dır. İnanışa göre miladi 869 yılında dünyaya gelmiş, babası İmam Hasan Askerî’nin vefatında henüz çocuk yaşta küçük bir yetim kalmıştır.
Zalim Abbasi iktidarı, Ehl-i Beyt soyundan gelecek ve adaleti tesis edecek olan bu son imamın varlığından haberdar olduğu için onu yakalamak ve ortadan kaldırmak üzere arıyordu bu yüzden doğumu ve varlığı büyük bir gizlilikle yürütülmüştür.
İlahî irade ve hikmet gereği babasının Samarra’daki evinde bulunan ve halk arasında mağara ya da yeraltı odası olarak bilinen Sırdâb makamında gerçekleşmiştir.
Alevi-Bektaşi erkânında bu mağara ve sır oluş hali, elleri bağlı pasif bir bekleyiş değil zulme boyun eğmeme, adaleti kendi hayatında yaşatma ve umudu her daim diri tutma sorumluluğudur.
Sırrı muhafaza etmenin, karanlık devirlerde bile Hakikat ışığını taşımanın ve ilahi vakti sabırla beklemenin simgesidir.
Kul Himmet üstadımızın dilinden dökülen, derya misali bu sözler ile özümüzü dar edip niyaz eyliyoruz.
Taki ile Naki bir olup gitti,
Ol Hasan Askeri nur olup gitti,
Mehdi mağarada sır olup gitti,
Allah bir Muhammed Ali diyerek.
Dört kitap indi de dördüne düştü,
Kur’an Muhammed’in virdine düştü,
Kul Himmet Ali’nin derdine düştü,
Allah bir Muhammed Ali diyerek.
5. Hz. Nergis Hatun’un Türbesi

Zâlimin gözü kör, kılıcı keskinken, bir ananın cesareti ve sadakati bütün imparatorlukların ordularına meydan okumuş hakikat tohumu o nurlu sinede mahşere dek saklanmıştır.
Hz. Nergis Hatun, İmam Hasan Askerî’nin eşi ve On İki İmam’ın on ikincisi olan İmam Muhammed Mehdi’nin mübarek annesidir.
Yolumuzda kadın Hakk’ın şefkat tecellisi, sırrı taşıyan ve nesli muhafaza eden görünmeyen en ulu direktir. Fatma Ana’dan Kadıncık Ana’ya süzülen bu nurlu halkanın içinde Nergis Hatun ananın emaneti korumaktaki sarsılmaz sadakatini ve teslimiyetini temsil eder
İşte bu çileli yolculuğun, sabrın ve sırrı muhafaza eden ana kucağının huzurundayız.
Hatayi’m der Anaların duası,
Ehli Beyt’in çilesi hem sefası.
Kaldırır alemden zulmü, cefası,
Gelen Mehdi Sahib Zaman’dır medet.
Alevi-Bektaşi erkânında ve Ehl-i Beyt inancında o, saraylardan Ehl-i Beyt ocağına uzanan çileli ve hikmetli bir yolculuğun sahibidir.
Dönemin Abbasi zulmün ve baskının en yoğun olduğu bir devirde büyük bir gizlilikle örülmüştür. Abbasi halifelerinin ve zulümlerinden Ehl-i Beyt soyunu kurutmak, adaletin son temsilcisi olacak olan İmam Mehdi’nin doğumunu engellemek için aralıksızca iz sürdüğü karanlık bir dönemde yaşadı.
O, bir ananın göğüsleyebileceği en ağır ve en hayati sırrı onikinci imamın annesi olma ve onu koruma vazifesini büyük bir vakar, sabır ve sadakatle omuzladı.
Hayatının son demlerini Samarra’da, Askerî külliyesi içerisinde tamamlayarak mübarek emaneti geleceğe devretti ve Hakk’a yürümüştür.
her daim yol aydınlatan bir mürşit olmuştur.
Onun hayatındaki en büyük sır ve keramet, On İkinci İmam Muhammed Mehdi’nin doğumuna bizzat şahitlik etmesi, ebeliğini yapması ve zalimlerin kılıcından bu mukaddes emaneti hayatı pahasına korumasıdır.
Ömrünü ilimle, ibadetle ve sırrı muhafaza etmekle geçirmiş Samarra topraklarında çileli ve onurlu mücadelesini tamamlayarak Hakk’a yürümüştür.
6. Hz. Hakime Hatun’un Türbesi

Zulmün ve karanlığın en koyu demlerinde, Ehl-i Beyt ocağının nurunu korumak için sarayların ihtişamından vazgeçip çile çölünü gülzâr eyleyenler vardır. Onlar ana kucağında bir sırrı, bir tarihi ve adaletin geleceğini sinesinde saklayan mukaddes kurbanlardır.
Zâlimin gözü kör, kılıcı keskinken, bir ananın cesareti ve sadakati bütün imparatorlukların ordularına meydan okumuş hakikat tohumu o nurlu sinede mahşere dek saklanmıştır.
İşte bu çileli yolculuğun, sabrın ve sırrı muhafaza eden ana kucağının huzurundayız
9. İmam Muhammed Takî’nin kızı, 10. İmam Ali Nakî’nin kız kardeşi ve Ehl-i Beyt hanedanının en bilge, takva sahibi ve en güvenilir kadın şahsiyetlerinden biridir.
Ehli Beyt’in gizli sırlarını ve o veladet gecesinin kudsiyetini irfan penceresinden Hak Aşığı Fuzuli nin ettiği kutsi kelam
Karnında sakladı Nergis o pak cevheri,
Hakime Ana şahit, gördü o guheri.
Doğdu âleme Mehdi, mürşidi rehberi,
Zulmetin içinden doğdu şemsi hüda.
Cevâd’ın goncası, Hâdî’nin mahremi,
Askerî ocağının sırdaş merhemi.
Gördü gözüyle ol dem-i muazzamı,
Nurı Ali Aba’dır bu sırr-ı hüda.
Alevi-Bektaşi erkânında o kadının ilimdeki yüksek makamını, sır bekçiliğini ve ocağın manevi direğini temsil eder. Hak katında cinsiyetin değil, edep, liyakat ve ilahi aşkın esas olduğunun en ulu nişanesidir.
Ehl-i Beyt ocağının en çileli ve en karanlık dönemlerinde adaletin ışığını korumakla geçmiştir. Abbasî iktidarının baskı ve takipleri altında ailenin dağılmaması için büyük bir dirayet göstermiştir.
Samarra topraklarında çileli ve onurlu mücadelesini tamamlayarak Hakk’a yürümüştür.
7. NECEF BÖLGESİ
Şahı merdanın nuruyla aydınlanan diyar.

Necef koyu sıcağının ve kavurucu çöllerinin ortasında, Fırat ve Dicle’nin bereketli havzasının güneye uzanan kapısında, Irak’ın kalbindeyiz.
Kûfe’nin kadim topraklarına komşu olan, Fırat’ın nehrinin ve Necef gölünün kenarında yükselen bu kutsal coğrafya, yüzyıllardır kervanların, ilim yolcularının ve dervişlerin uğrak yeridir.
Kumun ve güneşin o kavurucu sükûnetinde, medeniyetin ve ilmin kalbinin attığı, Hz. Ali’nin Şah-ı Merdan eşiğinin bulunduğu o kutlu diyarındayız. Zulmün orduları karşısında hakikatin kılıçtan keskin sesini yükselten, ilmin kapısı ve mazlumların sığınağı olan bu mukaddes eşik çölden taşa, taştan ruha yürüyen dervişlerin irfan ocağıdır.
Yolumuz Necef düşerken, el bağlayıp niyaz eyliyoruz Burada zaman, kılıcın ve tahtın hükmüyle değil, Zülfikar’ın adaleti ve erkanın sırrıyla akmaktadır.
8. Hz. İmam Ali’nin Makamı

Necef-i Eşref’in o yüce ikliminde, asırlardır mazlumların sığınak kapısı Şah-ı Merdan’ın, Şah-ı Velayet’in, Hz. Ali’nin huzuruna varmanın heyecanı ve hürmetiyle doluyuz.
Necef Deryasından Bir Gemim Geldi,
Sıtkı Sadakat ile Varın Gaziler,
Hakk’ın Birliğinde Bir Hikmet Vardır,
Sırrı Murtaza’ya Erin Gaziler.
Davut Sulari Der Eren Evliya,
Gün Gibi Cihana Vermişsin Ziya,
Hakk’ın Da Birliğinde Bulunmaz Riya,
Secde ile İrfana Gelin Gaziler.
Zulmün ve kibir tahtlarının karşısında adaletle duran,
“Ben ilmin şehriyim, Ali ise kapısıdır” kelamıyla şereflenen O Şahlar Şahı kılıcı Zülfikar ile cesareti, ilmi ve ahlakı ile insanlığı aydınlatmıştır.
Şahı merdan Ali’nin huzurundayız!
Gönüller niyaza dursun, o şahlar şahının heybetiyle tutuşup aşka gelsin…
Hz. İmam Ali Kimdir?
On İki İmam In birincisi ve velayet makamının şahıdır. Hz. Peygamber’in amcasının oğlu, damadı, Ehl-i Beyt ocağının Şah-ı Merdan Idır.
Hz. İmam Ali Kimdir?
Kâbe’nin içinde dünyaya gelen tek insan olma şerefine erişmiş çocukluğundan itibaren Peygamberimiz Muhammed Mustafa’nın dizinin dibinde yetişmiştir. Adaletin, ilmin, cömertliğin ve bükülmez cesaretin simgesi olan Hz. Ali, inanc dünyamızdaki yeridir.
Hz. İmam Ali Kimdir?
Ömrünü Hak yolunda, adaleti tesis etmek ve zulme karşı durmakla geçirmiştir.İslâm’ın en çetin günlerinde Peygamberimizin en yakın yoldaşı, Bedir’de, Uhud’da, Hayber’de batılın kalesini yerle bir eden bükülmez bilek medinede ise mazlumların, yoksulların ve yetimlerin kapısında gece yarısı sırtında un torbası taşıyan şefkat abidesidir.
Sıffın Da, Cemelde ve Nehrevan Da adaletten bir milim sapmamış “Zalimlere karşı amansız bir düşman, mazlumlara ise dost olun” anlayışını hayatının merkezine koymuştur
Hz. İmam Ali Kimdir?
Hicrî 40 yılının Ramazan ayının 19. gününde , evi’nin kapısının önünde sabah vakti düzenlenen kalleş bir suikastla, hakikat güneşini söndürmek isteyen Nalet Mülcem tarafından başına bir darbe sonucu zehirli kılıç darbesiyle yere düşmüş iki gün sonra Kâbe’nin Rabbi hakkı için kurtuldum diyerek Ramazan ayının 21. gününde şehadet şerbetini içmiş ve Şehit olmuştur.
“Ali sevgisi imandır, Ali’ye kin tutmak münafıklıktır” düsturu, bu yolda kalbin pusulasıdır.
Necef’teki bu nurlu eşik, dervişin kibrini döküp dara durduğu, “Enel Hak” sırrına yoldaş olduğu kadim bir arınma kapısıdır.
Yeryüzünde Peygamber Efendimizden sonra adına en çok eser yazılan, hakkında en çok aşk kelamı dökülen ulu insan odur.
Şairlerin divanı, bilgelerin hikmeti, dervişlerin zikri onun sevdasıyla tutuşmuştur. O öyle bir ummandır ki, aşıkların nefesi bitmiş ama O’nun şanı, adaleti ve adı tükenmemiştir.
9. Hz. Nuh Peygamberin Makamı

Fırat ile Dicle’nin bereket getirdiği topraklarda, tufanın azgın dalgalarına karşı inancın, sabrın ve teslimiyetin gemisini inşa eden ulu bir peygamberin huzuruna doğru adımlarımızı atıyoruz.
Zulmün, inkârın ve karanlığın dünyayı kapladığı bir devirde Hak katından gelen nida ile gemisini hakikat malzemesiyle kenetleyen, insanlığı ve can taşıyan her varlığı yok oluştan kurtaran Nuh Peygamber’in manevi huzurundayız. Burası sabrın zafere erdiği, tufanın sükûnete kavuştuğu ve tufandan sonra ilk karaya ayak basılan o kurtuluş eşiğidir!
Hz. Nuh’un çilesini, zulme karşı duruşunu ve Fırat ile Dicle diyarındaki kutlu Hak aşığı Yemînî şöyle getiri söze:
Zulmün karanlığı çökünce şu fani cihana,
Hak’tan nida erişti Nuh gibi ulu cana.
Yaptı necat gemisin sığındı Lamekana,
Tufan deryası içre selamete erdi Nuh.
Yemînî söyler kelam, Nuh Peygamber erenler,
Gözyaşıyla sabredip hakkı ayan görenler.
O makama yüz sürüp Hak nidaya erenler,
Aşkın deryasında yüzer, dahi bulmaz bir günah
İnsanlığın ikinci atası olarak bilinen Hz. Nuh, Kur’an-ı Kerim’de ve ulu erenlerin dilinde büyük azim sahibi beş peygamberden biridir. Hz. Âdem’den sonra insanlığın haktan ve hakikatten uzaklaştığı, putperestliğin ve zulmün yeryüzünü sardığı bir devirde peygamber olarak görevlendirilmiştir.
Yeryüzünü temizleyen o büyük Tufan başladığında, inananları ve her canlı türünü gemisine alarak felaketten korumuştur. Tufan dindikten, sular çekildikten sonra insanlığın yeniden türemesine ve Hakk yolunda yaşamasına rehberlik etmiştir. Kadim rivayetlere göre okyanuslar süzülüp sular çekilince mübarek naaşı veya manevi makamı, velayet toprağı olan Necefe emanet edilmiştir.
Hz. Ali Efendimizin türbesinin bulunduğu bu mukaddes kubbe altında Hz. Nuh da sırlı uykusundadır.
10. Hz. Hut Peygamber’in türbesi

Âd kavmine irşat için gönderilen, Kur’an-ı Kerim’de adı zikredilen ulu peygamberlerden biridir.
Burası, kavminin tüm inat ve inkârına karşı bükülmez bir imanla rüzgâra karşı duran, haktan bir milim bile sapmayan o metanet abidesinin makamıdır!
Hûd Peygamber’in irşadını, kavminin inat ve inkârına karşı gösterdiği o demirî sabrı Virani Baba şu dervişane nefesinde şerh eyler
Âd kavmine gönderildi Hak’tan o ulu nebi,
Kibrini yenemedi kafir, kalmadı hiç sebebi.
Hûd Peygamber Hak’tan aldı adaletin edebini,
Rüzgârla helak oldu o zalimlerin hepsi.
Bükülmez imanı vardır, dağlar eğilir önde,
Hakikat nuru parladı o karanlık günde.
Virani’m söyler bu sırrı, derviş olan bu tende,
Ehl-i Beyt’in nuru iledir cümle erenler sesi.
Yaratıcı’nın kudretiyle, azgınlaşan, kudretine güvenerek zayıfları ezen bir topluluğu doğru yola çağırmakla vazifelendirilmiştir.
Hz. Hûd, sadece bir uyarıcı değil ilâhî adaletin, vakarın ve metanetin en kusursuz simgesidir.
Burası, kavminin kibirine ve yalanına karşı kayadan çıkan deveyi mucize eyleyen, ilâhî adaletin kılıcıyla batılın surlarını yerle bir eden o azamet abidesinin makamıdır!
Semûd kavmine irşat için gönderilen, Kur’an-ı Kerim’de adı zikredilen ulu peygamberlerden biridir. Hak tarafından, kayaları yontarak yaptıkları saraylarına, servetlerine ve güçlerine güvenerek azgınlaşan, mazlumları ezen bir topluluğu doğru yola çağırmakla vazifelendirilmiştir.
Ömrünü, Semûd kavmini hakikate davet etmekle tüketmiştir.
Onların “Eğer gerçekten peygambersen, şu kayadan bize mucize getir” meydan okumasına karşı,
Hak’tan gelen emirle kayadan dişi bir deve çıkararak hakikati gözler önüne sermiştir. Lakin kavmi, o mübarek devenin suyunu kesip vahşice katlederek sınır tanımamıştır
Bunun üzerine ilâhî adalet korkunç bir sesle ve sarsıntıyla tecelli etmiş, batıl olan her şey o çöl topraklarında helâk olup gitmiştir.
Peygamberlerin çilesinden süzülen hikmeti Kazak Abdal dervişane bir nefesle şöyle nida eder:
Salih kayasından deve süzüldü,
Münkirin kibrinin boynu ezildi.
Bu irfan dervişe cânla yazıldı,
Yolumuz Ali’den gelen yoldur dost.
Kazak Abdal der ki Cümle erler hak,
Hakikat bahçesinde açar taze ak.
Bu demdir, bu demler olmasın yasak,
Aşk ile hu çekip döneriz şimdi
Hakk’ın kudretiyle kaya içinden bir mucize doğdu. Ancak Semûd kavmi, kendilerine gösterilen hakikate sırt çevirdi. Bu kıssa bizlere kibirden uzak durmayı, Hakk’ın işaretlerinden ibret almayı öğretir.
11. Vadüsselam mezarlığı
Dünyanın en büyük mezarlığı.

Sözlük anlamı Selamet Vadisi olan Vâdüsselâm yeryüzünün en kadim, en büyük ve en mukaddes kabristanlarından biridir.
Burası Hz. Ali Türbesi’nin karşısında bulunan mezarlığın uzunluğu 9 km²dir.
Necef-i Eşref’te, Şah-ı Merdan Hz. Ali’nin türbesinin hemen bitişiğinde yer alan bu uçsuz bucaksız vadi, Alevi-Bektaşi inancında sıradan bir istirahatgâh değil ruhların katar durduğu, hesap gününü beklerken bile velayet nuruyla teselli bulduğu batıni bir âlemdir.
Horasan’ın Pirlerinden saru saltuk dilinden, Necef ve Vâdüsselâm iklimindeki ruhların katar duruşunu anlatan kadim bir nefes
Horasan’dan kalkıp vardım Necef’e,
Vâdüsselâm oldu gönüle sefâ.
Şah Ali’dir derdimizin devası,
O vadi içre canlar nurdadır.
Saru Saltuk der ki Bu sır erer mi,
Aşkı olmayanlar bu yolu bilir mi,
Selamet vadisi iman yeridir,
Yüz süren canların yolları ak ola.
İrfani gelenekte bu topraklar, âşıkların başını koyduğu son durak ve Şahı merdan ali’ye komşuluğunda huzur bulduğu mukaddes bir âsitânedir.
12. KÜFE BÖLGESİ
Vefanın sınandığı, sadakatin eksik kaldığı diyar.

Burası, Ehl-i Beyt’in çilesiyle sulanan, dervişlerin feryadının yüzyıllardır taşlarında yankılandığı, haksızlığa boyun eğmeyenlerin başkenti Kûfe’dir
Kûfe isminin Süryanice ve Farsça olduğu, Arapça “kum tepesi” anlamına geldiği veya buradaki “Kufan” isimli bir tepeden geldiğine dair tezler vardır.
Erkânımızda Kûfe hem Şah-ı Merdan’ın adaletinin hem de Ehl-i Beyt’e çekilen cefa çilelerinin batıni merkezidir
Hz. Ali Efendimizin geceleri sırtında un torbasıyla yetim kapılarını çaldığı, “Ben ilmin şehriyim, Ali kapısıdır” sırrının hakikatle buluştuğu yerdir.
Lakin kalleşliğin ve zulmün ocağı olan bu diyar, şahımızın şehadetine bürünmüş , ehl-i irfanın kalbinde derin bir hüzün acısı olmuştur.
13. Meysem Temmarın Türbesi

Zulmün saraylarında korkuya kapılmayan, darağacında bile “Ali” sevgisinden bir an olsun vazgeçmeyip hakikati haykıran ulu bir pirin, bir sadık dervişin huzurundayız!
Kûfe pazarında hurma satan, Şah-ı Merdan Ali’nin ilmine ve batıni sırlarına mahrem olan Meysem hazır bilgi ve cesaretiyle Emevi sarayının korkulu rüyasıydı. Hz. Ali’nin yıllar önce kendisine haber verdiği, adeta evladı gibi bilip yanında hurma ağacında darağacına çekildi.
Kerbela öncesi İbni Ziyad ın zulmüne meydan okuyan Meysem, asıldığı direk üstünde dahi susmadı halka Ali’nin gizli ilmini ve Emevi fitnelerini haykırdı. Halkın uyandığını gören korkak zalimler, tarihte ilk kez onun hakikatinden çekinip dizgin vurdular.
Lakin o, dizginler ardında bile hakikati haykırarak dili kesilip şehadet şerbetini içti. Tefsir ve hadis eserleriyle ilmini ölümsüzleştiren bu ulu şehidin yeşil kubbeli kabri, bugün Kûfe Mescidi’nin birkaç yüz metre yakınında onu ziyaret eden canları selamlıyor .
Meysem Temmâr’ın batıni ilminden ve darağacındaki o kutlu şehadetinden ilham alan Kaygusuz Abdal dan dervişane bir nefes
Pazar içre hurma satan o derviş,
Şah-ı Merdan ilmi ile ser sermiş.
Zalimlerin kibrini bir pula saymış,
Meysem Temmâr’dır sırrı bilen er.
Kaygusuz’um der ki: Bu meydan erin,
Can feda eyleyen bulur o yeri.
Meysem o şahın en sadık neferi,
Aşk ile boyun büktük biz bu makama.
Alevi-Bektaşi erkanında Meysem Temmar’ın eşiği zalimin sarayında, ağzına dizgin vurulsa dahi haktan ve Ali sevgisinden bir adım geri atılmayacağının kanıtıdır.
Darağacı ser verir, sır vermez aşıkın tercümanıdır dildeki gem sussa da,Meysem Temmar yürekteki Ali aşkı cihanı inletir.
14. Hz. Ali, Hz. Fatıma, Hz. Hasan, ve Hz. Hüseyin’in yaşadıkları Ev
Hatayi diliyle gerçeği söyler,
Nesîmî yüzülür Hakk’ı sır eyler,
Pir Sultan yolunda can feda eyler,
Bizim Ehlibeyt’e deryamız var.
Makamımız edep yolumuz erkân,
Ezelden ebede bu canlar kurban,
Muhammed Mustafa şefaat kılan,
Ali kapısında seyranımız var.
O ezelî ana kucağının özlemine bakın! Fatıma Ana’mızın gözyaşıyla sulanan, Şah-ı Merdan Ali’nin çocuklarını bağrına bastığı o nurlu evin eşiğindeyiz!
Hz. Muhammed Mustafa’nın “Benim Ehl-i Beyt’im Nuh’un gemisidir” buyurduğu o ilâhî emanetin piştiği Hz. Hasan’ın ilmiyle,Hz Hüseyin’in dirayetiyle tüllendiği, Hz. Fatıma Ana’mızın mihrabında sabırla çerağ uyandırdığı mukaddes bir ocaktır.
Erkânımızda bu hane dünya malına sırt çevirmenin, yetimi doyurup kendisi aç yatmanın ve hakikatin en yalın, en mazlum haliyle yaşandığı kutlu dergâhtır.
Hz. Hasan’ın mahzun iç çekişi, Hz. Hüseyin’in Kerbela çöllerine yürüyen o kararlı adımları bu dar odalarda yankılandı. Her köşesinde Hz. Ali’nin adaleti, Fatıma’nın yas dolu duası saklı olan bu hane Ehl-i Beyt sevdalıları için canın can bulduğu, derdin derman bulduğu en ulu ziyaretgâhtır.
Şahı merdan Ali’mizin , Fatıma Ana’mızın ve Kerbela sevdalılarının huzurunda, yüce rabbimize niyaz eyliyoruz.
15. Küfe Mescidi
Sükûtun şahitlik ettiği mukaddes mekân.

Kûfe Mescidi Hz. Âdem’den bu yana hakikat çerağının hiç sönmediği, Nuh’un tufanında hakikat gemisinin karaya ayak bastığı, Hızır Nebi’nin adım attığı, Cebrail’in kanat çırptığı secdegâhıdır.
Mescidin içerisindeki her makam
Hz. İbrahim’in , Hz. Hızır’ın makamı, Şah-ı Merdan’ın adalet kürsüsü birer bâtın kapısıdır.
Şah-ı Merdan Ali’nin velayet sırrını, peygamberlerin o kapıdaki niyazını ve Ehl-i Beyt ocağının çerağını Yemînî divanında şöyle nidalar.
Evvel kapı Ali’dir, âlemin sırdaşıdır,
Cümle ulu peygamber bu yolun yoldaşıdır,
Hakikat çerağı ki müminlerin başıdır,
Biz o Hak sinesinde sırrı saklayan canlarız.
Yemînî söyler kelam, Ehl-i Beyt’e kurbanız,
Zulmün karşısında bükülmez bir imanız.
Selamet vadisinde katar duran cananız,
Aşk ile yüz süreriz o mübarek kapıya.
Canlar buraya vardığında zahir gönül secdesine varır kibrini, benliğini toprağa gömer.
16. Müslüm Akil’in Türbesi

Küfe’nin o çileli toprağında, sadakatin bayraktarı olan yüce bir makama, Hz. Müslüm Akil’in Türbesine adımlıyoruz.
Burası İmam Hüseyin’in Amcaoğlu ve Elçisi Müslüm Akil’in Türbesi
Şah Hüseyin’in Kerbela kıyamına giden yolda
“Benim içimde en güvendiğim gardaşım, Ehlibeyt’imin sadık aynasıdır” diyerek Küfe’ye gönderdiği elçisinin huzurundayız.
Müslüm Akil binlerce mektubun, binlerce biat sözünün ardında yatan o ağır sınavın tam ortasında dimdik duran yiğitliğin adıdır.
Bütün Küfe sokakları birer birer karanlığa gömülüp, verilen sözler unutulduğunda ve o kocaman şehir O’nu bir başına bıraktığında bile Şah Hüseyin’e verdiği ikrardan bir milim dahi sapmamıştır.
Burası bir insanın yalnızlıkla sınandığı ama davasından, hakikatinden ve pirine olan sevdalarından asla vazgeçmediği o yüce sadakat mektebidir.
O’nun kapısına yüz sürerken, Şah Hüseyin’in sevdasına sahip çıkmanın, zor zamanlarda ikrarın arkasında durmanın ve yol uğruna serden geçmenin mana derinliğini gönlümüze nakş edeceğiz.
Müslim Akil’in Kûfe’deki yalnızlığını, sadakatini ve o ağır sınavdaki metanetini Virani Baba şu dervişane nefeste şerh eyler:
Elçi olarak vardı Kûfe şehrine Müslim,
Müminler biat etti, sonra döndü zalim,
İmam Hüseyin yolunda feda oldu o canim,
Hakikat meydanında bükülmez bilektir o.
Bin söz verdiler ama ihanet bastı o demi,
Müslim kaleden atıldı, terk etti bu alemi,
Virani’m söyler bu sırrı, unutulmaz o gamı,
Ehl-i Beyt aşkıyla yanan pirleriz şimdi.
Hak, Hz. Müslüm’ün sarsılmaz sadakatini ve eğilmeyen duruşunu cümle canlarımızın yüreğine derman eylesin niyazlarımızı Şah-ı Merdan’ın ve Şah Hüseyin’in dergâhında kabul eylesin
17. Hz. Âdem Makamı
Gönül bağımızı Hak katına bağladığımız bu ulu mekânda, şimdi Küfe Mescidi’nin en kadim sırrına, insanlığın bu yeryüzündeki ilk secdesine mekân olan Hz. Âdem Makamına niyaz olmaya varıyoruz
Hz. Âdem Makamındayız İnsanlığın ilk atasının toprağa baş koyup gözyaşlarıyla suladığı, pişmanlığının ve tövbesinin Hak katında kabul gördüğü o mübarek noktadayız.
Yeryüzüne indirilen ilk insanın arş ile yeniden kurduğu o ilk köprünün, hakikate ve marifete atılan ilk adımın tam önündeyiz.
Burası topraktan var edilen insanın kendi fani özünü idrak ettiği, kibrini, gururunu ve nefsini ayaklar altına alarak sırrı hakikate sığındığı ilk arınma kapısıdır.
Bu kutlu makama baş koyarken bizler de kendi nefs muhasebemizi yapacak, gönül Kâbe’mizi dünya kirlerinden arındırarak ilk atamızın secdesindeki o her zamanki gibi samimiyet, safiyet ve alçak gönüllülükle ulu divana yüz süreceğiz.
Nefsini ayaklar altına alıp arınan Adem’in o ilk secdesini ve hakikat kapısındaki teslimiyetini Şah Hatayi şu içli nefeste şerh eyler
Adem safiyullah idi, indi bu fani yere,
Pişmanlık deryasında sığındı keremlere,
Kûfe’nin toprağında baş koydu o secdeye,
Tövbesi arşa ulaştı, nura gark oldu cihan.
Kibrini toprağa gömdü, bildi fani özünü,
Hakikat pınarından içti o pak sözünü.
Hatayi’m der ki Açıldı Hakk’ın arş yüzü,
Aşk ile boyun büktük biz bu ulu kapıya.
Hak, Hz. Âdem’in tövbesindeki o paklığı ve marifete eren alçakgönüllülüğü cümlemizin özüne nakşeylesin niyazlarımızı dergâhında kabul eylesin.
18. Hz. Cebrail makamı
Gönül bağımızı Hak katına bağladığımız bu ulu mekânda, Şimdi Küfe Mescidi’nin manevi sırlarıyla bezenmiş o göksel durağa, Hz. Cebrail Makamı’na niyaz olmaya varıyoruz
Hz. Cebrail Makamındayız manevi alemde Gökler ile yeryüzünü birbirine bağlayan, Hak katından gelen vahyin ve nurun taşıyıcısı Cebrail Aleyhisselam’ın secdesiyle şereflenmiş o kutlu noktadayız.
Peygamber Efendimize ve Ehlibeyt’e selam getiren, Hakk’ın kelamını ve sırlarını bu mübarek toprağın ulu kapısındayız. Burası katılaşmış yüreklerin sükûna erdiği, ruhun göksel nurla yıkandığı ve gayb âleminin feyziyle dolduğu bir irfan durağıdır.
Cebrail Aleyhisselam’ın feyzini ve Ehl-i Beyt sevgisiyle dolan o derin manayı Âşık Mücrimî şöyle terennüm eyler
Cebrail makamına yüz süren bulur izi,
Gönül secdesinde sileriz kibirle tozu.
Şah-ı Merdan Ali’dir koruyan gece ve gündüzü,
Biz o velayet pınarından içen aşıklarız.
Nuh’un gemisidir bizim sığındığımız liman,
Hızır’ın kadem bastığı yerdir bu ulu irfan.
Mücrimî’m söyler kelam Can kurbandır her an,
Ehl-i Beyt aşkıyla coşan pirleriz şimdi.
Bu mübarek makamın önünde niyaza dururken gönlümüzü Hak’tan gelecek hakikat kelamlarına açacak, dualarımızı vahiy meleğinin kanatlarında Hakk’ın dergâhına ulaştırmanın huzuruyla baş koyacağız.
19. İmam Zeynel Abidin’in Makamı
Gönül bağımızı Hak katına bağladığımız bu ulu mekânda, şimdi Küfe Mescidi’nin bağrı yanık, sabır deryası bir başka nur kapısına, İmam Zeynel Abidin Efendimizin Makamı’na niyaz olmaya varıyoruz
İmam Zeynel Abidin’in Makamı Kerbela’nın o yakıcı kıyamından sonra Ehlibeyt soyunu sinesinde koruyan, İmam Zeynel Abidin Efendimizin o kutlu makamındayız.
Kerbela katliamının, esaretin ve ağır çilelerin ortasında dahi Hak’ka olan rızasından bir zerre kaybetmeyen, Kerbela kıyamının dualarıyla abid eleştiren makamı huzurundayız. Burası mazlumun ahının göğe yükseldiği, sabrın, teslimiyetin ve ibadetin doruk noktasına ulaştığı bir irfan mektebidir.
Bu kutlu makama baş koyarken; başımıza gelen dert ve belalara karşı İmam Zeynel Abidin’in sarsılmaz sabrını kuşanacak, gözyaşlarımızla gönül hanemizi arındırarak ulu divana yüz süreceğiz.
Hak, İmam Zeynel Abidin’in sabrını ve yüce paklığı cümlemizin özüne nakşeylesin niyazlarımızı ve dualarımızı dergâhında kabul ve makbul kılsın.
20. Hz. İmam Hüseyin’in intikamını alan Muhtar Sekafî türbesi
Şimdi Küfe’nin o dertli toprağında, Kerbela’nın can yakan ahını yüreğine dert eylemiş, zalimlerin saltanatını başlarına yıkan o yiğit serdengeçtinin huzuruna, Muhtar Sekafî niyaz olmaya adım atıyoruz.
Muhtar Sekafî Taif’te doğup büyüyen, ömrü boyunca Şah-ı Merdan Ali’nin ikrarına bağlı kalan ve Ehlibeyt sevdasıyla yanan yürekli bir dava adamıdır. Kerbela katliamı günü zindanlarda prangaya vurulmuş, o büyük acıyı sineye çekmek zorunda kalmıştı.
Ancak zindandan çıkar çıkmaz, Ehlibeyt’in ahını yerde bırakmamaya ant içti. Küfe’de yaktığı kıyam meşalesiyle Kerbela faillerini tek tek adalete teslim etti mazlumların yüreğine su serpti. En nihayetinde kendisi de bu yol uğrunda, yine Küfe Mescidi’nin yanı başında şehadet şerbetini içti.
Burası “Zulüm karşısında susan, hakkıyla ikrar vermiş sayılmaz” kelamının abideleştiği, zalime boyun eğmeyen Hüseyinî duruşun meydanıdır. Bu mübarek makamın önünde dururken, içimizdeki adalet aşkını bileyip, mazlumun yanında saf tutmanın şuuruyla ulu divana niyaz olacağız.
Muhtar Sakafî’nin sadakatini, Taif’ten Kûfe’ye uzanan o yiğitçe yolculuğunu ve Ehl-i Beyt ocağına olan bağlılığını Virani Baba’dan bir nefes
Taif’ten doğan güneş Kûfe’de nura erdi,
Muhtar Sakafî er, canını bu yola verdi.
Kerbela faillerini tek tek adalete serdi,
Ehl-i Beyt sevdasıyla yanan erdir o mübarek.
Sadakat dilde kalmaz, gayretle tecelli eyler,
Zulme boyun eğmeyen canlar bu sırrı söyler.
Virani’m der Muhtar’ın makamı gülüşen eyler,
Aşk ile secde kılarız ol ulu divana.
Hak, Muhtar Sekafî’nin adalet aşkını ve gayretli serden geçtiliğini cümlemizin özüne nakşeylesin; eylediğimiz niyazları Dergâh-ı İzzet’te kabul eylesin.
21. Hz. Ali Şahı Merdan Ali Efendimizin Şehit Olduğu Yer
Aşkın ve matemin sinesinde yandığı, gökyüzünün bile mateme büründüğü o en ağır, en dertli eşiğe Şah-ı Merdan’ın kendi evinin kapısının önüne, Hz. Ali Efendimizin Şehadet Getirildiği Mübarek Makama önündeyiz.
Burası,Yeryüzde ilk ve tek Kâbe’de doğan o ulu velayetin, kendi evinin eşiğinde, seher vaktinde Hak’ka yürüdüğü sır kapısıdır.
Hicri 40 Ramazan ayının 19. günün seherinde, Şah-ı Merdan, kendi evinin kapısından dışarı adım attığında lanet Mülcem isimli bir münkir tarafından zehirli kılıcıyla başından aldığı darbe ile vuruldu.
ilmin kapısı olan Pîr’imiz, iki gün boyunca kendi evinde o ağır yarayla yattı ve ramazanın 21. gecesinde Hakk’a vuslat eyledi.
Şimdi bu mübarek eşikte dururken başımızı öne eğip Şah-ı Merdan’ın o yüce affediciliğini, son nefesindeki o eşsiz rıza makamını ve yoksula, yetime olan o sonsuz merhametini gönül aynamıza yansıtacağız. Burası sadece bir matem durağı değil, Şahı merdan Ali’ye verilen ikrarın yeniden can bulduğu arınma meydanıdır.
Şah-ı Merdan’ın şehadetini , cihanın mateme bürünüşünü ve Ehl-i Beyt ocağının sönmez ateşini Pir Sultan Abdal şöyle nidalar
Seherde bir nida geldi arştan yere,
Mülcem kıydı seher vakti o ulu ere.
Şah-ı Merdan kan süzdü başındaki yarede,
Ağlar yetimler, sızlar bu cümle cihan.
İki gün yaralı yattı, göstermedi sitem,
Yirmi birinci gece Hak’ka yürüdü o dem.
Pir Sultan’ım der ki Ali’dir bize pür-kerem,
Aşk ile boyun büktük biz bu matem kapısına
Hak, Şah-ı Merdan Ali’nin şefaatinden, velayet nurundan ve izinden bizleri bir an olsun ayırmasın bu mübarek eşikte döktüğümüz gözyaşlarını ve eylediğimiz niyazları Hakk’ın divanında kabul eylesin.
22. KERBELÂ.
Hakk’ın azla, batılın çokla sınandığı toprak.
Niyazlarımızla Kûfe’nin çileli topraklarını geride bırakıp göğün ve yerin mateme büründüğü, aşkın, sadakatin ve serdengeçtiliğin kanla yazıldığı o yüce meydana, Kerbelâ’ya adım atıyoruz.
Nedir o Kerbelâ toprağı ki misk-i amberden öte,
Döküldü kan-ı Ehl-i Beyt, urdu şevki arş-ı zete.
Hüseyin kurban oldu Hak yolunda bu niyetle,
Biz o matem deryasında ağlayan cansızlarız.
72 şüheda ki her biri bir mah-ı taban,
Zalimlerin kılıcından dönmedi bir an o can.
Fuzulî der Bu çölde aktı en mübarek kan,
Aşk ile boyun büktük biz bu ulu meydana
Burası İmam Hüseyin Efendimizin ve 72 yarenin şehid düştüğü kutsal topraktır.
Kerbelâ sadece bir coğrafyanın adı değil, Hak ile batılın, edep ile kibirin, ikrar ile inkârın karşı karşıya geldiği imtihan meydanıdır.
Şimdi bu mübarek toprağa ilk adımımızı atarken ayağımızın altındaki toprağın Ehl-i Beyt’in pak kanıyla sulandığını unutmadan, derin bir hürmet, edep ve gözyaşıyla niyaz olacağız.
23. Hz. İmam Hüseyin’in Türbesi
Gönlünü Hak kelamına açan, ikrarına ve davasına sadık ey canlar,
Aşkın, matemin, sadakatin ve teslimiyetin en yüce makamına mülkün ve mana âleminin kalb merkezine doğru adımlıyoruz. Yüreklerimizin titrediği, göz pınarlarımızın kuruduğu bu çileli Kerbelâ toprağında her bir adımımızı aşk ve hürmetle atarak, âlemlerin nurunun toplandığı, sevdalıların yüz sürdüğü o asıl gönül kâbesine, Şah-ı Şehîdan Hz. İmam Hüseyin Efendimizin Türbe-i Şerifi’nin tam eşiğine varıyoruz
Kerbelâ toprağıdır canların Kâbe-i canı,
Onda yatar Şah Hüseyin, âlemin sultanı.
Döküldü Hak yolunda o Ehl-i Beyt’in kanı,
Biz o nurlu türbenin eşiğinde kurbanız.
Burası Hatemü’l Enbiya Muhammed Mustafa Efendimizin “Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin’denim” buyurarak kucağına aldığı, koklamaya kıyamadığı, cennet gençlerinin serdarı Şah Hüseyin’in koynunda sonsuzluk uykusuna yattığı kutsal dergâhtır.
Muhammed’in gülüydü Kerbelâ’da solan,
72 can ile Hak yolunda can veren.
Zalimlerin kılıcı altında baş bükmeyen,
Şah Hüseyin’dir gönüllerin sultanı.
Türbe-i Şerif önünde arınır cümle günah,
Hüseynî olan canlar çekmez hiç ah ü vah.
Sefil Ali’m söyler: Ali’dir bize penah,
Aşk ile niyaz ederiz ol ulu divana
Hicri 61 Fırat’ın kenarında, o kavurucu çöl sıcağında evlatlarıyla, kardeşleriyle ve 72 can yoldaşıyla birlikte günlerce bir damla suya hasret bırakılan fakat zalimin binbir kılıcına ve sahte saltanatına karşı Zillet bizden uzaktır diyerek baş eğmeyen yüce Pîr’imizin adalet sancağını diktiği yerdir.
Burası toprağın kerametle yoğrulduğu, kanın iffet ve izzetle taçlandığı, mazlumların ahının gök kubbeye ulaştığı ve Hakk’ın rahmetinin kesintisiz yağdığı bir tecelligâhtır.
Pîr’imizin huzurunda dururken; özümüzü dara çekecek, “Ey Şah’ım! Senin yolun bizim yolumuz, senin Hüseynî duruşun bizim onurumuzdur” diyerek ikrarımızı tazeleyecek ve gönül hanemizi O’nun nuruyla aydınlatacağız.
Hak, Şah-ı Şehîdan İmam Hüseyin Efendimizin ulu şefaatini üzerimizden eksik etmesin; bu mübarek eşikte eylediğimiz niyazları, çektiğimiz ahları ve döktüğümüz damla gözyaşlarını Dergâh-ı İzzet’inde kabul ve makbul eylesin.
24. Hz. Celal Abbas’ın Türbesi
Ehl-i Beyt’in sarsılmaz sancağını taşıyan, vefa deryasında yürüyen Hz. Celal Abbas’ın makamındayız,
Kerbelâ’nın o buram buram sadakat kokan toprağında aşk ile yürüyüp ikrarın, kardeşliğin ve yiğitliğin abideleştiği o ulu kapıya, Hz. Celal Abbas Efendimizin Türbe-i Şerifi’ne yüz sürmeye varıyoruz
Burası Şah-ı Merdan Ali’nin yiğitlik bağından açan o en ulu gülün, Kerbelâ’nın Alemdar’ı Celal Abbas’ın sonsuzluk makamıdır.
Kurban olam kalem olan koluna,
Su yolunda şehit olan Abbas’ım.
Mertçe gittin Şah Hüseyin yoluna,
Su yolunda şehit olan Abbas’ım.
İki kolun kesilip de düştün mü?
Ehl-i Beyt’in ciğerleri pişti mi?
Zeynep Ana yaraların deşti mi?
Su yolunda şehit olan Abbas’ım.
Fırat’ın suyunun kenarına varan taşıdığı tulumuna suyu doldurduğu halde,
“Kardeşim Hüseyin, cadırdaki yavrular susuzken ben bu sudan içersem Hak katında yüzüm kara olsun” diyerek suyu yere döken o eşsiz vefa abidesinin huzurundayız.
İki kolu kesildiği halde su tulumunun kollarını kaybettikten sonra dişleriyle tutan, kırbacını ve tulumunu korumak uğruna canını siper eden, su yolundaki yiğitliğin adı olan Hz. Celal Abbasın Türbesindeyiz.
Burası sadakatin sadece dilde bir söz değil, can pahasına tutulan bir ikrar olduğunu tüm âleme haykıran gayret kapısıdır.
Hz. Celal Abbas Efendimizin kardeşine olan o sarsılmaz bağlılığını, sadakatini ve Hüseynî davaya olan hürmetini özümüze rehber eyleyeceğiz.
Hak, Hz. Celal Abbas’ın vefasını, yiğitliğini ve sarsılmaz ikrarını cümlemizin özüne nakşeylesin.
Bu mübarek kapıda eylediğimiz niyazları ve döktüğümüz gözyaşlarını Ulu Divan’da kabul ve makbul eylesin.
25. Ehlibeyt Çadırlarının olduğu Yer (Haymegâh)
Sadakatin ve fedakârlığın ulu sancağından sonra, Kerbelâ’nın o en dertli, yürekleri dağlayan sinelerine, Ehl-i Beyt Çadırlarının Bulunduğu Mübarek Mekâna Haymegâh ‘a adımlıyoruz
Burası İmam Hüseyin Efendimizin Kerbelâ’ya geldiğinde ailesini, çocuklarını ve yakınlarını korumak için çadırlarını kurduğu yerdir. Fırat’ın kıyısında günlerce susuz bırakılan masum çocukların “Bir damla su!” diye ağlaştığı, Hz. Zeynep Anamızın ve Ehlibeyt kadınlarının dualarla beklediği o dertli mekândayız.
Çadırlar kuruldu Kerbelâ düzüne,
Zeynep Ana bakar evlat yüzüne,
Susuzluk od düştü yetim özüne,
Ağlar yetimlerim, yanar çadırlar.
Fırat coşar akar, vermezler bir tas,
Ehl-i Beyt ocağı büründü bir yas,.
Hatayi’m der Bu ah arşa çıktı ha,
Aşk ile yüz sürdük ol Haymegâh’a.
Kerbela günlerinde şehitler birer birer toprağa düşerken bu çadırlar gözyaşıyla doldu cenk bittiğinde ise zalimler tarafından ateşe verildi. Ancak Hz. Zeynep Anamız, çadırlar yanarken bile teslim olmadı zalimlerin karşısında dimdik durdu.
Bu mübarek toprağa yüz sürerken o masum evlatların ve anaların çektiği çileleri gönlümüzde hissedeceğiz. Hz. Zeynep’in o sarsılmaz duruşundan, sabrından ve cesaretinden payımıza düşeni almaya çalışacağız.
Hak, Ehlibeyt’in ve masum sabilerin çektiği acılar hürmetine gönüllerimize metanet versin eylediğimiz niyazları ve döktüğümüz gözyaşlarını dergâhında kabul eylesin.
26. Fırat Nehri
Kerbelâ’nın bağrı yanık topraklarından geçip, insanlık tarihinin ve bu büyük matemin en sessiz şahidine suların dahi mateme bürünüp içten içe feryat ettiği o dertli kıyıya, Fırat Nehri’nin yanı başına varıyoruz
Burası bağrından coşkuyla çağıl çağıl sular aktığı halde, 61 hicride Kerbelâ çölünde Şah-ı Şehîdan İmam Hüseyin Efendimize, kıymetli ailesine ve 72 can yoldaşına bir damla suyunu dahi ulaştıramayan o mahcup nehirdir.
Günlerce Yezit ordusunun kuşatmasında, Fırat suyun Etrafın kesildiği, Peygamber hanedanından, masum çocuklardan ve 6 aylık Ali Asgar’dan suyun esirgendiği o mahzun yer. Alemdar Hz. Abbas’ın canı pahasına tulumunu doldurduğu o dertli kıyılardayız.
Analar vazgeçmez böyle kuzudan
Ah belalı yürekteki sızı var ben pire kurban
Destur almış abdul abdul vahap gaziden
Fırat suyu kerbelaya gidrsen ben pire kurban
Nazar eyle Esiri’ nin aşkına
Yüz süreyim otağına köşküne
Hünkar Hace Bektaş Veli aşkına
Fırat suyu Kerbela’ya gidersin
İçimizdeki benliği, dünya malına olan hırsı ve nefsani arzuları Fırat’ın sularına bırakacak O gün susuz toprağa dökülen o pak kanların ve dudakları kuruyan masumların hürmetine gönül hanemizi Hüseynî aşkla ve dürüstlükle yıkayacağız.
Hak, Fırat’ın o mahcup akışı hürmetine özümüzü arındırsın Şah Hüseyin ve Alemdar Hz. Abbas’ın yoluna, davasına olan bağlılığımızı daim eylesin. Bu kıyıda eylediğimiz niyazları, Hak dergahında eylesin.
27. İmam Cafer-i Sadık’ın Makamı
Fırat’ın mahcup kıyılarından ve matemle yoğrulmuş ilim deryamız 6. İmamımızın mübarek o nurani mekâna, İmam Caferi Sadık Efendimizin Makamı’na yüz sürmeye varıyoruz
Şah Hatayi Pirimiz İmam cafer sadık’ın şanına bahsettiği nefeste.
İmam Cafer-i Sâdık’ın kavline uydum,
Muhammed Ali’nin yoluna koydum,
Erenler bezminde hakikat duydum,
Özümü darına çekmeye geldim.
Altıncı İmam’dır ilmin deryası,
Gönüller tahtının odur ziyası,
Yezit’in kalbine düşsün riyası,
Hakikat aşkına geldim.
Burası Ehl-i Beyt mektebinin ulu pîri, marifet ve hikmet kapısı İmam Cafer-i Sadık Efendimizin Kerbelâ’yı ziyaret ettiğinde konakladığı, niyaz olduğu ve secdeleriyle şereflendirdiği kutlu yerdir.
Bu mübarek eşikte serimizi yere koyarken; sadece bir makama baş koymuyoruz.
Cafer-i Sadık’tır ol bahr-i irfanın şahı,
Ondan tecelli eyler Hakk’ın nurlu sabahı.
Bâtın ilmin kelamı, aşıkların penahı,
Biz o Sadık yolunda ser veren canlarız
İmam Caferi Sadık’ın buyruğunca “Yol cümleden uludur” diyerek ikrarımızı tazeliyor, dilimizi gıybetten, elimizi haramdan, belimizi haramdan uzak tutma sözü veriyoruz. Pîr’in huzurunda gönül aynamızı silip, ilimle, irfanla ve Hüseynî duruşla özümüzü donatacağız.
28. Hz. Celal Abbas’ın Kollarının Kesildiği Yer
Aşk-ı niyaz ile yola duran, vefa ve sadakat meydanında saf tutan sevgili canlar,
Kerbelâ’nın o bağrı yanık, sızısı bitmeyen kutsal toprağında edep ile adımlayıp kardeşlik ikrarının kanla mühürlendiği, yiğitliğin göğe yükseldiği o yürek dağlayan durağa, Hz. Celal Abbas Efendimizin Kollarının Kesildiği Mübarek Makamdayız.
Burası Hz. Celal Abbas’ın, Fırat’tan aldığı suyu masum çocuklara ulaştırmak uğruna kolları kılıçlarla biçildiği halde geri adım atmadığı o ulu sadakat mevkisidir.
Virani’nin, Hz. Abbas’ın şehadetini ve İmam Hüseyin’in yalnız kalışını anlattığı mersiyesi.
Kerbela çölünde koptu kıyamet,
Alemdar Abbas’ım kana boyandı.
Fırat kenarında kıldı şehadet,
İmam Hüseyin’in beli kırıldı.
Kırbayı doldurdu masumlar için,
Kestiler kolların bilmem ne için,
Yezit ordusuna sığmadı suçun,
Virani ağlayıp yaslara yandı.
Yezid orsusu fırat suyu kenarınd pusu kurup önce sağ kolunu, ardından sol kolunu kestiği ancak O’nun sancağı ve su tulumunu dişleriyle kavrayıp, “Benim kollarım gitsin yeterki cadırdaki yavrular suya kavuşsun ” diyerek bedenini siper ettiği yerdir
Bu mübarek mekânda kolları kesilse de yolundan, pîrinden ve kardeşinden vazgeçmeyen o eşsiz vefayı özümüze nakşedeceğiz. Kendi nefsimizin, dünya menfaatimizin ve bencilliğimizin kollarını bu makamda kesecek Pîr’e verilen ikrara, yol kardeşliğine ve Hüseynî duruşa sadık kalmanın şuuruyla ulu divana yüz süreceğiz.
Sağ kolu gitti, sol kolu kıyamda,
Hüseyin sevdası parlar o makamda.
Nesîmî der Can feda olsun bu damda,
Aşk ile yüz süreriz ol pak toprağa
Hak, Alemdar Hz. Celal Abbas’ın o yüce vefasını, gayretini ve sarsılmaz ikrarını gönüllerimizde daim eylesin bu dertli mekânda kıldığımız niyazları, döktüğümüz gözyaşlarını Dergâh-ı İzzet’te kabul eylesin.
29. Toplu Kerbela Şehitliği
Kerbela’nın o nurlu ve hüzünlü toprağında ilerliyoruz Şah Hüseyin’in etrafında pervane olan, “Canımız feda olsun, yeter ki bu kutlu yol ve inanç yaşasın” diyerek serden geçen o yiğitlerin koyun koyuna yattığı mübarek makamdayız. Toplu Kerbela Şehitlerinin huzurundayız.
Burası Şah-ı Şehîdan İmam Hüseyin Efendimizin türbesiinin hemen yanı başında, Kerbelâ şehitlerinin tek bir makamda yan yana, koyun koyuna yattığı kutlu yerdir.
Kerbelâ çöllerinde Şah Hüseyin’in etrafında halkalanan 72 şehidin o eşsiz sadakatini Şah Hatayi nefesinde şöyle terennüm eyler
Yetmiş iki canla kıyama durdu,
Hüseyin şahımız meydanı kurdu,
Zalim Yezid ordusu etrafı sardı,
Şehitler yatar da Kerbelâ düzde
Onlar çöl sıcağında kuşatıldıklarında kaçıp kurtulma imkânları varken Şah Hüseyin’i asla yalnız bırakmadılar. “Senin yolun Hak yoludur, biz bu yoldan dönmeyiz” diyerek son nefeslerine kadar ve Ehl-i Beyt sancağını yere düşürmediler.
Hak, Kerbelâ Şehitlerinin sadakatini ve o yürekli duruşunu cümlemize rehber eylesin; bu mübarek makamda kıldığımız niyazları ve döktüğümüz gözyaşlarını dergâhında kabul eylesin.
30. Hz. Hüseyin’in Başının Kesildiği Yer
Kerbelâ’nın o en ağır, gökyüzünün ve yeryüzünün feryat ettiği o en dertli noktaya Şah-ı Şehîdan’ın toprağa kanını emanet ettiği mübarek mekâna, Hz. İmam Hüseyin Efendimizin Başının Kesildiği Yer önüne niyaz olmaya varıyoruz.
Şah Hatayi’nin dizelerindeki kelamlar derki,
Kerbela’nın yazıları,
Şehit düştü gazileri,
Fatma ana kuzuları,
Ah Hasanım vah Hüseynim.
Kerbela’nın önü yonca,
Yonca çıkmış diz boyunca,
Şah Hatayı’m katarınca,
Ah Hüseynim vah Hüseynim.
61 hicri yılının 10 Muharrem günü, öğleden sonra Şah Hüseyin’in son nefesini verdiği yerdir.
Bütün can yoldaşları ve evlatları gözlerinin önünde şehit edildikten sonra, vücudunda otuz üç mızrak yarası ve otuz dört kılıç darbesiyle tek başına kalan Şah Hüseyin, Atı Zülcenah’tan bu toprağa düşmüştür.
Şah Hüseynim attan düştü,
Yezit gelip kanın içti,
Atı Medine’ye kaçtı,
Ah Hüseynim vah Hüseynim.
Kavurucu çöl sıcağında 10 muharrem günü vücudunda Hz. Hüseyin Kerbelâ’da şehit edildiğinde mübarek bedeninde 33 mızrak ve 34 kılıç yarası bulunuyordu bunların yanı sıra çok sayıda ok yarası da mevcutt nalet Şimr Zî’-Cevşen denilen zalim tarafından mübarek başı gövdesinden ayırılmıştır.
Burası sadece bir şehadet noktası değil, Peygamberin “öpmeye kıyamadığı” o mübarek boynun, zalimin kılıcıyla buluştuğu ve toprağın al kanla sulandığı asıl çile mevkisidir.
Bu derin çukurun önünde serimizi yere koyarken lafı ve süslü sözleri bir kenara bırakıp Kerbelâ’nın o en yalın, en somut acısıyla yüzleşiyoruz. İmam Hüseyin’in son andaki o teslimiyetini ve zalime boyun eğmeyen duruşunu özümüze nakşediyoruz.
Hak, İmam Hüseyin’in secdedeki o ulu duruşu hürmetine niyazlarımızı ve gözyaşlarımızı kabul eylesin.
31. Hz. Zeynep’in Oğlu Avn’ın Kabri
Kerbelâ’nın o bağrı yanık topraklarında adımlayıp Hz. Zeynep Anamızın Kerbelâ’ya armağan ettiği o körpe fidana, Hz. Zeynep’in oğlu Avn’ın Kabri Şerifi’ne niyaz edeceğiz .
Avn’ım gitti Kerbelâ’nın düzüne,
Doyamadım o nurlu gül yüzüne.
Kurban oldum Hüseyin’in sözüne,
Zeynep Anam çeker bu ulu yası
İmam Hüseyin Efendimizin öz bacısı Hz. Zeynep Anamız ile Hz. Ali’nin ağabeyi Caferi Tayyar’ın oğlu Abdullah’ın evladı olan Avn yattığı yerdir.
Kerbelanın cenk meydanına çıkıp zalimlerin karşısında,
“Ben Cafer-i Tayyar’ın torunuyum, dayım Hüseyin’in yoluna canım feda!”
diyerek şehit edildi. Bedeninin düştüğü ve bugün türbesinin yükseldiği bu nokta, ananın evladını Hak davasına kurban ettiği eşsiz bir adanmışlık mevkisidir.
Cafer-i Tayyar’ın torunudur o,
Hüseyin yoluna feda olur o.
Virani’m söyler Hak’la kalır o,
Aşk ile niyaz eyleriz gönüllerde kalır o
Bu mübarek türbenin önünde serimizi yere koyup niyaz olurken; Hz. Zeynep Anamızın o büyük fedakârlığını ve Avn’ın sarsılmaz sadakatini düşüneceğiz.
Hak, Hz. Zeynep Anamızın sabrı ve Avn’ın şehadeti hürmetine niyazlarımızı Hak katında kabul eylesin
32. İmam Muhammet Mehdi’nin makamı
Kerbelâ’daki mübarek makamlardan Fırat Nehri’nin hemen kıyısında, ümit ve huzur kapısına, İmam Muhammed Mehdi Efendimizin Makamı’na Makamı İmamı Zaman dayız.
İmamımız, Mehdi Sahib Zaman Efendimizin Kerbelâ’ya gelip dedesi Şah Hüseyin’e yüz sürdüğünde konakladığı, toprağı nurlandırdığı yerdir.
On İkiler katarı tamam olacaktır,
Mehdi’nin nuruyla cihan dolacaktır.
Gözyaşımız diner, vuslat bulacaktır,
Ağlama gözlerim, gelir Mehdi Şah.
Fırat’ın kenarı mis gibi kokar,
Mehdi-yi Zaman’dır âleme bakar.
Feyzullah der: Aşk odu sinem yakar,
Aşk ile secde kılarız ol şaha
Tarihi süreçte Ehl-i Beyt sevdalıları tarafından buraya büyük bir makam ve türbe inşa edilmiştir. Günümüzde yeşil kubbesi, nehir kıyısındaki huzurlu avlusu ve duvarlarında uyandırılan çerağlarıyla ziyaretçilerin dualar edip lokmalar adadığı çok özel bir ziyaretgâh noktasıdır
Hak, 12. İmam Muhammed Mehdi Efendimizin adalet çerağını gönüllerimizde daim eylesin; bu mübarek makamda niyazlarımızı Dergâhı kabul eylesin.
33. Hür şehit Komutanın Türbesi
Burası, Kûfe ordusunun süvari komutanı olan ve asıl adı Hâr olan yiğidin yattığı Makamdır .
Kerbela’ya varana dek adı Yezid’in ordusunda anılan bir komutandı Hâr…
Medine’den çıkılıp Küfe ye yol alırken, Şah Hüseyin’in kervanının önünü ilk o kesmişti. Ne var ki Kerbela meydanında ne rütbe aradı ne dünya malı hepsini bir kenara itip atını Hüseyin’in saffına sürdü. Miğferini çıkarıp başını öne eğdi:
— Ey Resulullah’ın torunu! Senin yolunu ilk kesen Hâr bendim. Şimdi ikrarıma dönmek, tövbemi kabul etmeni dilerim…
Şah Hüseyin, bu samimi pişmanlık üzerine O’nu kucakladı, bağrına bastı ve:
-Ananın sana verdiği ad Hâr idi , ama sen bugün haksızlığa ve nefsine köle olmaktan vazgeçtin; dünyada da ahirette de özgürsün, adın bundan böyle Hür’dür
diyerek O’na Hür ismini bahşetti.
Kerbela meydanında Cenge ilk çıkanlardan biri olan Hür, ilk şehittir.
34. MÜSEYİP BÖLGE.
Sabrın kervana yoldaş olduğu eşik.
Muhammed ve İbrahim, Hz. Ali Efendimizin amcasının oğlu olan Müslüm Akîl’in evlatlarıdır.
Kerbelâ’nın çileli topraklarından sonra, bağrı yanık İki Gonca Gül’ün masumiyet kokan makamına; Kûfe yolunda Musayyib toprağında yatan Hz. Müslüm Akil’in Evlatları Muhammed ve İbrahim’in Kabrlerindeyiz.
Kerbelâ faciası yaşandığında Muhammed yaklaşık 10-12, İbrahim ise 8-10 yaşlarındaydı.
Kerbelâ mateminin en körpe, en masum ve yürek dağlayan iki dertli goncasının sonsuzluk uykusuna yattığı yerdir. Babaları Müslüm Akil Kûfe’de şehit edildikten sonra zindana atılan, ardından bir yolunu bulup kaçan ama Fırat’ın kenarında zalimlerin eline düşen iki küçük masumun toprağıdır.
Biri on yaşında, biri sekizde,
Zalimlerin kılıcı kaldı dizde.
Âşık Veli’m söyler Yaş var gözümüzde,
Aşk ile meydanda dururuz şimdi
Hak, Muhammed ve İbrahim masumlarımızın hürmetine evlatlarımızı ve masumlarımızı korusun bu mübarek makamda kıldığımız niyazları ve döktüğümüz gözyaşlarını dergâhında kabul ve makbul eylesin.
35. KAZIMEYN.
Zindanın karanlığında nurun eksilmediği yer.
Bağdat’ın kuzeyinde yer alan bu kutlu mekân, İmam Caferi Sadık Efendimizin emaneti,
7. İmamımız İmam Musa Kâzım ile O’nun torunu, marifet deryası
9. İmamımız İmam Muhammed Taki Efendimizin koyun koyuna yattığı Makamdır.
36. Selman-ı Faris‘in Türbesi
Peygamberimizin “Bizim Ehl-i Beytimizdendir” diyerek onurlandırdığı, Şah-ı Merdan Ali’nin sadık yoldaşı Selman-ı Farisî Hazretlerinin Türbesi’ne niyaz olmaya varıcaz
Alevi-Bektaşi inancında Selman”Soydan değil, ikrardan” Ehl-i Beyt olunacağının en somut nişanesidir. Peygamber Efendimizin o kutlu sözü ile , “Selman bizdendir, Ehl-i Beytimizdendir” müjdesine nail olmuştur. O, hakikat kapısının anahtarını elinde tutan, erenler meydanında hizmeti ve teslimiyeti omuzlayan pirimizdir.
İran’ın İsfahan kentinde Zerdüşt bir ailenin evladı olarak dünyay geldi . İçindeki Hak arayışıyla konforu ve ailesini terk etti. Diyar diyar gezip köle olarak satıldı en nihayetinde Medine’de Peygamber Efendimize ulaşıp hürriyetine kavuştu.
Peygamber’in hakka yürümesinden sonra Hz. Ali’nin velayetini ilk günden itibaren sonuna kadar savunan, ikrarından dönmeyen üç ulu erden biri oldu.
Peygamber Efendimizin “Selman bizdendir, Ehl-i Beyt’imizdendir” buyruğuna mazhar oldu. Soyla değil, ikrar ve teslimiyetle Ehl-i Beyt olunacağının en somut kanıtıdır.
Şah Hatayi nefesinde şöyle terennüm eyler:
Selman’dır erkanın ulu kapısı,
Ondadır hakikat, haktır yapısı.
Muhammed Mustafa’dır onun tapusu,
Biz o Selman yolunun kurbanıyız şahım
Hak, Selman-ı Farisî Hazretlerinin o dervişane hayatını ve katarındaki duruşunu cümlemizin rehberi eylesin; kıldığımız niyazları kabul ve makbul eylesin.
37. 7.İmam Musa Kazım’ın Türbesi
Kâzımeyn beldesinin tam kalbinde yükselen o muazzam altın kubbenin altına zindanların karanlığını nuruyla delen, öfkesini yutup sabrı kuşanan 7. İmamımız İmam Musa Kâzım Efendimizin Türbesi’ne niyaz eyliycez.
İmam Caferi Sadık Efendimizin oğlu olan 7. İmamımız Musa Kâzım, tam bu toprağın altında yataktadır.
o asil direnişini Şah Hatayi nefesinde şöyle
Musayı Kâzım’dır zindanlar şahı,
Ondan nûr almıştır arşın güneşi.
Zalim Harun kesti sabrın rahini,
Biz o Kâzım yolunun kurbanıyız şahım.
İmam Musa Kâzım “Kâzım” lakabıyla öfkesini yutan, en ağır zulümde bile asaletini ve sabrını koruyan Pîr’imizdir.
Alevi-Bektaşi yolunda O’nun eşiği öfkeyi yenmenin, darda ve zindanda bile zalime boyun eğmemenin simgesidir.
Abbasi Halifesi Harun Reşid, İmam’ın manevi gücünden korktuğu için O’nu yıllarca Basra ve Bağdat zindanlarında karanlık hücrelere kapattı, ayaklarına ağır demir zincirler vurdu.
İmam, zindanda dahi Ehl-i Beyt yolundan taviz vermedi. En nihayetinde Bağdat zindanında zehirli hurma ile şehit edildi. Naaşı zincirler içindeyken sevdalıları tarafından omuzlanıp bu noktaya defnedildi.
Selman gibi hakikat peşinde koşan bir arayışı, dünyalığa metelik vermeyen o derviş gönlü ve Şah-ı Merdan’a verilen o sarsılmaz sadakati özümüze nakşedeceğiz.
Hak, Selman-ı Farisî Hazretlerinin o dervişane hayatını ve katarındaki duruşunu cümlemizin rehberi eylesin; kıldığımız niyazları kabul ve makbul eylesin.
38. 9.İmam Muhammed Taki’nin Türbesi
İmam Musa Kâzım Efendimizin o sabır ve zindan kokan ikliminden bir adım öteye, aynı altın kubbenin altında koyun koyuna yatan, ilmin, genç yaşta serden geçmenin ve cömertliğin deryası 9. İmam Muhammed Taki ye niyaz olmaya varıyoruz.
imam Muhammed Taki, henüz sekiz yaşındayken babası 8. İmam Ali Rıza’nın hakka yürümesi üzerine imamet makamına oturdu. O dönemde saray erkânı ve bazı çevreler, böylesine küçük bir yaşta bir imamın liderlik edemeyeceğini düşünerek şüpheyle yaklaştı.
Ancak devrin Abbasi Halifesi Memun, sarayda dönemin en büyük fıkıh alimlerini ve kadılarını toplayarak İmam’ı imtihan etmek istedi.
Düzenlenen o büyük münazarada İmam Muhammed Taki, halifenin ve bilginlerin sorduğu en çetin dini ve sorulara öyle derin, net ve hikmetli cevaplar verdi ki, devrin en büyük alimleri hayret içinde kalarak başlarını öne eğdi.
İmam Muhammed Taki’nin henüz çocuk yaşta elde ettiği o ilahi hikmeti ve “Cevâd” makamındaki cömertliğini Şah Hatayi nefesinde şöyle terennüm eyler:
Muhammed Taki’dir ilmin ummanı,
Genç yaşında irşad etti cihanı.
Sarayın âlimi büktü serini,
Biz o Cevâd yolunun kurbanıyız şahım
Medine’deki özgür ortamından koparılan İmam, Bağdat’ta sıkı bir gözetim altında tutuldu. Abbasi zihniyetinin kumpasıyla,
henüz 25 yaşındayken hicri 220 zehirlenerek şehit edildi. Gencecik yaşında sarayın zindanlarında ve entrikaları arasında serden geçen bir ömür bıraktı.
Bu mübarek hayatın huzurunda serimizi yere koyup niyaz olurken genç yaşında bilgiyle, cesaretle ve cömertlikle yürüyen o ulu serçeşmenin yolundan ayrılmamayı, dünyaya değil hakikate bağlanmayı özümüze nakşedeceğiz.
Hak, İmam Muhammed Taki Efendimizin ilmini, asaletini ve cömertliğini cümlemizin rehberi eylesin
39. BAĞDAT BÖLGESİ
Asıl adı Hüseyin Mansur Hallac olan bu ulu hakikat eri, tasavvuf ve Alevi-Bektaşi irfanının en sarsılmaz köşe taşlarından biridir.
Zahir ulemasının dar kalıplarına sığmayan, “Hakk bende, ben Hakk’tayım” diyerek ikiliği yıkan, aşk şarabını içip de serini veren ulu bir pirin, serçeşmenin en yanık aşıklarından birinin huzurundayız!
“Hallac” lakabını, gönüllerdeki pası ve kirleri tıpkı pamuk atıcısı gibi temizleyip arındırdığı için almıştır. Alevi-Bektaşi yolunda ve erkânında Hallacı Mansur sadece tarihsel bir mutasavvıf değil, doğrudan doğruya meydanlarımızdaki “Mansur Darı”nın bizzat kendisidir.
Ömrünü hakikati aramaya ve insanı kâmil olma sırrını anlatmaya adamış; Horasan’dan Bağdat’a, Mekke’den Türkistan’a kadar diyar diyar gezerek aşk ateşini tutuşturmuştur.
O’nun dilinden dökülen “Enel Hakk” türkcesi Hakk bende nidası kibirli bir “benlik” iddiası değil, tam aksine nefsini tamamen yok edip damlanın okyanusa karışması gibi Hakk’ta erime halidir.
Lakin şekilci zihniyet ve dönemin iktidar sahipleri bu derin sırrı anlayamamış; halkın uyanmasından korkarak onu zindanlara atmışlardır. Miladi 922 yılında Bağdat’ta darağacına çekilmiş önce taşlanmış, ardından elleri ve ayakları kesilmiş, bedeni yakılarak külleri Dicle nehrine savrulmuştur.
Ehl-i Beyt aşkıyla yanan Virânî, Mansur’un Dicle’ye savrulan küllerindeki o sönmez çerağı şöyle anlatır
Zahid bilmez bizim meydanımızı,
Biz Mansur darında kurban olmuşuz.
Dicle’ye savrulan külümüz ile,
Ali’nin yoluna mihman olmuşuz.
Virânî’yem, aşkın narına yandım,
Ene’l-Hakk sırrına gönülden kandım.
Darağacı bizim vuslat kapımız,
Şah-ı Merdan Ali’ye hayran olmuşuz.
Erenlerin meydanında darağacında aşkı ölümsüzleştiren Hallac-ı Mansur’un huzurunda, el bağlayıp dar’a duruyor, Ruhaniyetine niyaz eyliyoruz.


